Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας; Σαφώς ΝΑΙ! Εις βάρος των καταναλωτών; Σαφέστατα ΟΧΙ!

Αυτές τις ημέρες πρόκειται να ψηφιστεί άλλο ένα νομοσχέδιο, που αφορά την Επιτάχυνση της Ανάπτυξης των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας για την Αντιμετώπιση της Κλιματικής  Αλλαγής’.

Οι κυριότερες μορφές Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας(ΑΠΕ) που είναι σήμερα εμπορικά εκμεταλλεύσιμες είναι η αιολική, η ηλιακή (φωτοβολταϊκά και ηλιοθερμική),  η υδροηλεκτρική, η γεωθερμική, και η ενέργεια από βιαμάζα, με την αιολική και φ/β ενέργεια να έχουν καταστεί τα τελευταία χρόνια οι πιο δημοφιλείς.

Παρά τις όποιες θετικές ρυθμίσεις περιλαμβάνει για την επιτάχυνση της αδειοδότησης των σχετικών επενδύσεων, έντονο προβληματισμό προκαλούν οι προβλεπόμενες αυξήσεις στις τιμές που εξασφαλίζουν οι επενδυτές αιολικών σταθμών, καθώς και η διατήρηση των υπερβολικά υψηλών τιμών που είχαν εξασφαλίσει στο παρελθόν οι επενδυτές φωτοβολταϊκών σταθμών. Κι’ αυτό, επειδή,  αυτές τις υψηλές τιμές θα πληρώνει επί δεκαετίες ο καταναλωτής και μάλιστα σε μια εποχή που καλείται να ζήσει με συνεχώς μικρότερες αποδοχές και να αποδεχτεί σκληρά  και μακροχρόνια περιοριστικά μέτρα.

Η ΕΚΠΟΙΖΩ είχε υποβάλλει τα σχόλιά της κατά την φάση της διαβούλευσης (http://www.opengov.gr/minenv/?p=111&cp=13#comments) και είχε αποστείλει επιστολή στην αρμόδια υπουργό (http://www.ekpizo.gr/el/environment/?&nid=617), ενώ απέστειλε σχετική επιστολή σε όλους τους βουλευτές με παρατηρήσεις επί του τελικού ν/σ, όπως αυτό κατατέθηκε.

Τα σχόλιά μας σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις, επικεντρώνονται στο θέμα της τιμής που θα κληθούν να καταβάλλουν οι καταναλωτές για ηλεκτρική ενέργεια παραγόμενη από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ), και μόνο ακροθιγώς αναφερθήκαμε σε κάποια από τα καθαρά περιβαλλοντικά ζητήματα του νομοσχεδίου (π.χ. την σχεδόν ανεξέλεγκτη εγκατάσταση φωτοβολταϊκών σε γεωργική γη υψηλής παραγωγικότητας, ή τις ελλιπείς προβλέψεις για τις περιοχές προστασίας της φύσης), αφού άλλοι, καθ’ύλην αρμόδιοι, είχαν καταθέσει ενδελεχείς παρατηρήσεις.

Ας δούμε όμως τι ακριβώς σημαίνουν για τον καταναλωτή, οι προτεινόμενες για τους επενδυτές τιμές στις δύο πιο διαδεδομένες τεχνολογίες ΑΠΕ: την αιολική και την φωτοβολταϊκή


α. Αιολική ενέργεια

Μετά την από 1/1/2010 αύξηση κατά 9,6% της τιμής που εισπράττουν οι παραγωγοί αιολικής ενέργειας, η κυβέρνηση προτείνει τώρα την επιπλέον αύξηση  κατά 20% στην τιμή της αιολικής ενέργειας για όσους παραγωγούς δεν παίρνουν δημόσια επιχορήγηση κεφαλαίου (που θα είναι ο κανόνας μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου). Με πολύ μετριοπαθείς υπολογισμούς, για να επιτύχουμε τον στόχο του 20% παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ το 2020, αυτή η αύξηση προς τους παραγωγούς  ‘μεταφράζεται’ σε  πάνω από  307 εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο  επιπλέον επιβάρυνση του καταναλωτικού κοινού!


β. Φωτοβολταϊκή ενέργεια

Για να αντιληφθεί ο καταναλωτής το μέγεθος της επιβάρυνσης που τον περιμένει από την διατήρηση των τιμών προς τους παραγωγούς από φωτοβολταϊκές εγκαταστάσεις στα απαράδεκτα υψηλά επίπεδα που έχει ορίσει το Υπουργείο, μεταφέρουμε εδώ την αποκαλυπτική επισήμανση της αρμόδιας ανεξάρτητης αρχής (ΡΑΕ) που υποβλήθηκε στο πλαίσιο της δημόσιας διαβούλευσης του σχεδίου νόμου και δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα της (Παράρτημα Ι): «για την επίτευξη του μισού μόνο του εθνικού στόχου που τίθεται στο σχέδιο νόμου για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ  το έτος 2015, προκύπτει ότι με βάση τις ισχύουσες εγγυημένες τιμές, η επιβάρυνση του Ειδικού Τέλους ΑΠΕ θα πλησιάσει τα 50,1 €/MWh αν η παραγωγή από ΑΠΕ στηριχθεί κυρίως στη φωτοβολταϊκή ενέργεια! Δηλαδή 166 φορές η σημερινή τιμή!

Από τα παραπάνω καταλαβαίνει κανείς εύκολα το λόγο για τον οποίο παρατηρείται διαγκωνισμός επενδυτών για την εξασφάλιση των σχετικών αδειών για αιολικούς και φωτοβολταϊκούς σταθμούς.

Αποτέλεσμα; Οι αιτήσεις που έχουν υποβληθεί για αιολικά και φωτοβολταϊκά έργα να είναι πολλαπλάσιες από τις ανάγκες που έχει η χώρα, προκειμένου να ικανοποιήσει τους στόχους της και να εκπληρώσει τις διεθνείς της δεσμεύσεις για παραγωγή πράσινης ενέργειας.

Μ’αυτά τα δεδομένα, η ΕΚΠΟΙΖΩ θεωρεί ότι στις περιπτώσεις αιολικών και φωτοβολταϊκών σταθμών, όχι μόνο δεν χρειάζονται επιπλέον οικονομικά κίνητρα, αλλά επιβάλλεται ο περιορισμός τους σε λογικά επίπεδα, αντίστοιχα με αυτά που ισχύουν στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, ώστε να διαφυλαχθεί το ισχνό πλέον εισόδημα των καταναλωτών.